vrijdag, november 20, 2009
Dow naar 20.000, dollar naar 2
De koersen van die aandelen moeten namelijk fors stijgen, wil bij een daling van de dollar de waarde van de Dow Jones bedrijven 'eerlijk' blijven.
Hoewel de beurs in Amerika het dus fantastisch kan gaan doen, kunnen Amerikanen buiten Amerika steeds minder kopen en worden ze in feite steeds armer.
Waarom moeten de Dow bedrijven in waarde omhoog?
De reden is uiteindelijk vrij simpel. Deze bedrijven hebben ook noteringen in bijvoorbeeld Europa. De bedrijven hebben daarmee een soort 'wereldprijs' of 'wereldwaardering'. Een prijs die los staat van de notering in Euro of Dollar op één bepaalde beurs.
Stel dat de dollar wegzakt, dan kan het niet zo zijn dat daarom de prijs voor een aandeel van dat bedrijf in Europa hoger is dan in Amerika. Dit houdt twee mogelijke zaken in. De koers in Europa daalt, of de koers in Amerika stijgt, of beide.
De daling van de dollar is dus ook wat dit betreft negatief voor de beurzen in de rest van de wereld en zeker voor die van Europa waar veel van die Amerikaanse bedrijven ook genoteerd staan.
Tom Lassing
www.beursbox.nl
www.beursblogger.nl
Labels: aandeel, beurzen, dollar, Dow Jones, notering, prijs, waarde
maandag, september 29, 2008
Het slechtste van twee werelden
Toen de hoogbegaafde leider zelf, zich eloquent en spiritueel als altijd, tot de natie richtte met een dramatische oproep aan het congres om zijn minister van financiën en voormalig topbankier onmiddellijk en zonder diepgaand overleg een "license to steal" te geven, haalde menigéén in Wallstreet opgelucht adem.
Het reddingsplan voorzag in zijn initiële vorm in de opzet van een instituut dat alle slechte c.q. giftige debetposities van banken zou overnemen. De kosten hiervan werden geraamd op ca $ 700,- mld. Om een beeld te krijgen van de omvang van het probleem en van de mogelijke effectiviteit van de voorgestelde maatregelen zijn hier een aantal zaken op een rij gezet.
De omvang van het probleem wordt, dat is inmiddels duidelijk, niet alleen bepaald door de gebeurtenissen op de hypotheekmarkt. Andere schulden en derivaten zijn weliswaar op dit moment minder zichtbaar, ze zijn zeker zo gevaarlijk. Belangrijk is ook wie (naast speculerende Wallstreet bankiers) de houders zijn van explosief of giftig financieel materiaal.
De rentedragende schulden van de VS zijn in kaart gebracht in de kwartaal rapportage van de FED. Gezien de eigendomsverhoudingen in de FED en de relaties met toonaangevende banken is die rapportage waarschijnlijk niet doelbewust negatief voor de grote banken. De rentedragende schulden vertegenwoordigden in het tweede kwartaal van 2008 volgens de FED een waarde van ca $ 51.000,- miljard. Daarvan namen de huizenhypotheken ruim $ 12.100 mld voor hun rekening, de commerciële hypotheken hadden een waarde $ 2.600 mld. De overige schulden zijn overheidsleningen, consumptieve kredieten, credit cards en bedrijfsleningen.
Van de hypotheken op woonhuizen is het nu algemeen bekend dat er grote problemen zijn. De prijzen van huizen zakken, er zijn hypotheken verstrekt aan personen die niet kredietwaardig zijn en derivaten die op deze leningen zijn gebaseerd trekken nu een spoor van vernietiging door de financiële wereld.
De markt voor commercieel vastgoed verslechtert op dit moment snel, de daarvoor verstrekte hypotheken ($ 2,6 triljoen) bevatten op dit moment al veel potentiële schade.
Alleen al de overname van de verplichtingen van de FM's beloopt een bedrag van $ 5.400 mld. In de pijplijn zitten daarnaast nog tegenvallers bij de volgende groepen/activiteiten.
- Over te nemen schulden van locale overheden, ($ 160 mld),
- uitgevers van asset backed securities, ($ 21.000,- mld),
- niet bancaire uitgevers van hypotheken ($ 500,- mld),
- financiële coöperaties ($ 350,- mld),
- levensverzekeraars ($ 70,- mld),
- pensioenfondsen (niet te overzien)
- hulp aan omvallende reuzen uit de auto motive sector en andere bedrijfstakken (niet te overzien) .
Het is niet gemakkelijk in te zien, zelfs voor aan "vrije markt " excessen gewende Amerikanen, waarom bijvoorbeeld locale overheden, blue collar workers of pensioenfondsen niet geholpen moeten worden en hooggesalarieerde speculerende bankiers wel.
Op basis van diverse soorten leningen zijn derivaten geconstrueerd. Het totaalbedrag daarvan bedaagt ruim $ 180.000 mld. De mate waarin kapitaal-dekking bij de grote Wallstreet banken aanwezig is voor derivaten is gevaarlijk laag. Problemen zullen hieruit met zekerheid voortkomen. De omvang van dit gevaar is zelfs niet bij benadering te bepalen. Zeker is wel dat als de derivatenhoop aan de onderkant gaat schuiven, er "Financial massdestruction" (Warren Buffet) zal plaatsvinden.
Waarschijnlijk zijn de derivaten op dit moment de kern van het systeemrisico waarmee de financiële wereld op dit moment te maken heeft. Ironischerwijs heeft een instrument dat bedoeld was risico te verdelen en daarmee te neutraliseren geleid tot het ontstaan van een niet adresseerbaar veel groter risico.
De zekerheid van crediteuren van banken is minder dan het lijkt. De bij de FDIC (Federal Deposit Insurance Company) aangesloten banken garanderen teruggave tot $ 100.000,- Het realiteitsgehalte van die belofte is twijfelachtig als in aanmerking wordt genomen dat:
- de FDIC niet meer dan $ 78,- mld ter beschikking heeft om claims van gedupeerden te honoreren,
- er naar schatting 1479 aangesloten primaire banken, met $ 2.400 mld aan verplichtingen, gevaar lopen om te vallen en
- volgens dezelfde schattingen 158 aangesloten spaarbanken met $ 756 mld aan vorderingen, in de gevarenzone verkeren.
Hoewel het bovenstaande als overzicht niet volledig is moge wel duidelijk zijn dat de omvang en diepte van het probleem zodanig is dat het uitgetrokken bedrag van $ 700 mld zelfs geen bruikbaar begin van een oplossing kan bieden. Kort samengevat $ 700 mld is veel te weinig!
Een geheel andere vraag die opkomt naar aanleiding van de plannen van de regering Bush is, los van morele afwegingen, die naar de haalbaarheid van het genoemde bedrag. Of anders gesteld;
- is de regering van de VS in staat zich te houden aan het genoemde bedrag van $ 700 mld en vooral
- kan de markt een dergelijk groot bedrag aan?
De eerste vraag is met het voorgaande van een aantal bedenkingen voor-zien. Er aan toegevoegd kan worden dat de prijs die voor de nagenoeg waardeloze vorderingen van de banken betaald gaat worden niet alleen een moreel maar ook een economisch probleem is. Een marktconforme, dus lage, prijs zal namelijk de meeste noodlijdende banken alsnog over de rand van de financiële afgrond duwen.
In relatie tot de tweede vraag kunnen de volgende opmerkingen worden gemaakt.
- De tekorten van de Amerikaanse federale overheid worden voor 2009 ge-raamd op ca $ 500,- mld. In dat bedrag zijn de oorlogsuitgaven en die voor social welfare niet verdisconteerd. Het hulpprogramma betekent dus minimaal een verdubbeling van het begrotingstekort. Het lijkt gezien de te verwachten vraageffecten niet verstandig dit geld direct via belastingver-hogingen op te halen.
- De kredietwaardigheid van de Amerikaanse overheid zal, als het geld monetair wordt gefinancierd via treasuries, (hier en daar in Amerikaanse teksten gespeld als trash sure is) schade oplopen.
- De gevolgen voor de rente waartegen geleend moet worden zijn te voorzien, de prijs van krediet zal omhoog gaan.
- Door de hogere rente worden de problemen op de kredietmarkten (dus ook op de geteisterde hypotheekmarkten) niet opgelost, integendeel meer leners zullen in de problemen komen.
- Niet alleen hypotheekleningen worden duurder, ook leningen voor con-sumptie en investeringen zullen minder betaalbaar worden. Door de grote vraag naar geld door de overheid vindt een "crowding out" van kleinere minder solvente beleggers plaats. In de reële economie komen zowel consumptieve bestedingen als investeringen onder druk te staan. De gevolgen voor de welvaart van de gemiddelde Amerikaan laten zich gemak-kelijk raden.
- De gevolgen van de monetaire financiering voor de interne en externe waarde van de dollar kunnen desastreus zijn. De mogelijkheid in het buitenland kredieten op te nemen wordt daardoor, ondanks de hogere rente, hoogst waarschijnlijk niet groter.
De plannen van Paulson en Bush voorzien in hun huidige vorm in hulp aan een aantal machtige financials door ze te verlossen van slechte vorderingen. De prijs waartegen dit gebeurt is vooralsnog een open end regeling. De minister van financiën wordt in zijn uitvoering van deze plannen door niemand gecontroleerd. E.e.a. geschiedt op kosten van de belastingbetaler, die (direct of indirect) te maken gaat krijgen met een teruggang van de koopkracht.
Indien de overheid zich houdt aan de $ 700 mld dan zullen vele financials alsnog het loodje gaan leggen omdat het bedrag domweg niet toereikend is. De belangen van de "gewone" slachtoffers van de bancaire goklust zijn door de onvoldoende funding van de FDIC verre van zeker gesteld.
Het enthousiasme dat op de beurzen losbrak toen de machtsovername van Paulsen bekend werd gemaakt is eigenlijk onbegrijpelijk. Gewone aandeelhouders hebben in die plannen immers voorgoed het nakijken! De kans is bovendien groot dat de nadelen van overheidsingrijpen nl: gebrek aan tucht van de markt en machtsconcentratie, worden gecombineerd met de nadelen van niet ingrijpen. De ineenstorting van financiële markten gaat in dat scenario door omdat de ingrepen, gegeven de uitgetrokken middelen en de omvang van de problemen, niet effectief (kunnen) zijn terwijl de concentratie van ongecontroleerde macht zich versnelt.
Het apocalyptisch taalgebruik bij het aan de man brengen van de "reddingsplannen" deed denken aan de onderbouwing van een "war on error"
Niet duidelijk werd wie nú de boosdoener is.
www.invest4you.nl
Labels: bankencrisis, beurzen, leningen, paulson
dinsdag, mei 29, 2007
Nieuwe concurrenten voor de beurzen
Vanaf november 2007 mag er concurrentie voor de Europese beurzen komen.
Ook Van der Moolen is nu volgens het FD bezig een eigen platform te ontwikkelen. Of zo'n kleine speler een vuist kan maken is twijfelachtig. Aan de andere kant, waarom niet? Immers zijn de grote banken geen toonbeeld van slagkracht en klantgericht werken. Een kleine speler is daarom niet bij voorbaat kansloos, maar hun systeem moet dan wel foutloos werken. De grote banken kunnen er hoogstwaarschijnlijk wat meer geld tegen aan smijten.
Tom Lassing
www.beursbox.nl
www.beursblogger.nl
Labels: banken, beurshandel, beurzen, fd, turquoise, van der moolen
dinsdag, mei 15, 2007
Percentage verliezers ca 90%
Dit percentage verliezende particuliere beleggers komt uit zeer betrouwbare bron en zal, naar ik aanneem, vrij dicht bij de waarheid liggen. Eerder circuleerden er al percentages van tussen de 78 en 87 %, dus die 90 % zou best wel eens kunnen kloppen.
Vooral omdat het maken van verlies bij stijgende beurzen even zo goed als bij dalende beurzen blijkt voor te komen, zal een buitenstaander zich vertwijfeld afvragen: "Hoe kan dat toch gebeuren ?"
Deze vraag lijkt veel moeilijker dan hij is en eigenlijk is het antwoord, al sinds jaar en dag, in brede kring bekend. Bewust of onbewust weet iedereen het eigenlijk wel, maar weten en doen, zijn helaas twee totaal verschillende dingen.
Misschien is het handiger om de vraagstelling eens om te draaien en een 'ideaal recept' om steevast te verliezen, te geven.
Zo'n recept zou er bijvoorbeeld, als volgt uit kunnen zien:
- Ga er vanuit dat de markt logisch, reëel en dus gemakkelijk voorspelbaar is
- Distilleer daaruit een mening en houdt daar, ook al is hij fout, aan vast
- Laat verliezen lekker hoog oplopen en kap winsten supersnel af
- Oefen nooit droog met een bepaalde strategie
- Neem een positie in, zonder een vastomlijnd plan
- Werk dus nooit volgens een beproefd systeem, maar doe maar wat
- Werk je wél volgens een vast systeem, rek dan gerust de grenzen op
- Het is ook heel lucratief om elke keer een ander systeem te proberen
- Als een positie fout loopt, bel dan vooral allerlei 'deskundigen' op
- Zoek, bel of klik net zolang tot je hoort of ziet dat jij wél gelijk hebt
- Sluit je positie pas als je rekening bijna leeg is
Welnu, volg je dit allemaal op, dan zal je zeker binnenkort bij de groep van 90% behoren. Om wél geld te verdienen zou je, kort samengevat, kunnen zeggen: Handel volgens een vastomlijnd plan of systeem, waarmee je langdurig drooggezwommen hebt.
Bepaal derhalve op voorhand wanneer je verlies en/of winst neemt.
Wijk daar niet vanaf en luister niet naar wat anderen over jouw positie zeggen.
Immers, zij betalen de schade niet als het fout loopt en je krijgt toch alleen maar te horen dat de beurs zich deze keer, net toevallig nu jij er in zit, abnormaal gedraagt. Doe ook aan money-management, wat niets anders wil zeggen dan dat je, in verhouding tot je beschikbare kapitaal, een niet al te zware positie inneemt.
Van doorslaggevend belang is ook dat, wanneer je eenmaal op winst staat, je deze ook op de een of andere wijze vastgeclickt. Wat heb je aan een positie die geheel volgens plan loopt, maar dan plotseling tegen je ingaat, zonder dat je de mogelijkheid hebt gehad om je (papieren) winst te fixeren. Wanneer gekozen wordt voor (optie) posities die periodiek expireren ontstaat er vanzelf een click.
Zelf handel ik al sinds jaar en dag volgens het trendneutrale TARBO-systeem, waar de richting van de beurs niet van belang is. Dit systeem wordt gedaan met
AEX (of beter, mini S&P) opties met een zo groot mogelijke bandbreedte.
Tik bijvoorbeeld bij Google in: Altijd neutraal in de markt
Alhoewel de resultaten van dit systeem op jaarbasis, in zowel dalende als stijgende beurs, hoog en stabiel zijn, zult u in de desbetreffende trackrecord,
even zo goed een paar minposten aantreffen.
Een groot gevaar is namelijk ook dat een broker plotseling zo extreem veel margin vraagt, dat je een levensreddende verdedigingsactie in opties, niet meer kunt uitvoeren. Noodgedwongen afsluiten met verlies kan dan het gevolg zijn.
Los hiervan blijven er sowieso nog een paar factoren op de achtergrond aanwezig waardoor je, zelfs met de beste strategie, toch nog het verlies in kunt schieten.
Dit geldt met name voor de zeer actief beheerde (optie) rekeningen.
Wat te denken van de volgende omstandigheden:
q Je denkt een goede computer te hebben, maar hij geeft plots de geest
q Je computer is prima, maar de internetverbinding valt langdurig weg
q Stroomstoring in je eigen huis of in je regio
q Je broker heeft zijn zaakjes niet op orde en de handelssite loopt steeds vast
q De broker valt niets te verwijten, want Euronext ligt plat
q Je hebt een strategie in weekopties en men vergeet een serie aan te maken
q Een overnight marktbeweging waarbij de openingskoers buiten je systeem valt
Dit lijkt allemaal een beetje gezocht, maar (geloof het of niet) aangezien mijnheer Murphy feilloos de meest cruciale momenten weet uit te zoeken, om deze voorvallen te laten gebeuren, kan dit bij zeer actief beheerde rekeningen veel geld kosten.
Uiteraard zijn hiervoor, tot op zekere hoogte ook weer tegenmaatregelen te treffen:
q Zorg dat je een reserve computersysteem operationeel hebt
q Zorg voor een extra internetmogelijkheid (bijv. kabel + telefoonlijn)
q Koop een extra accu voor je laptop of een adapter 230 V (vanuit auto)
q Kies een broker die ook in een hectische markt storingvrij blijft
q Kies bij voorkeur een broker die ook over een voice respons systeem beschikt
Alhoewel er aan het handelen bij een Amerikaanse broker ook nadelen kleven, zijn de kosten, de margin en het overnight-risico lager. Rente + garanties zijn hoger !
Menige lezer zal denken, wat een gedoe allemaal, beleg toch gewoon in een goed beleggingsfonds. Inderdaad, dat zou kunnen. Bedenk echter dat die (met uitzondering van de hedgefunds) alleen presteren bij stijgende beurzen, terwijl beurzen nu eenmaal de neiging hebben om ook zijdelings te bewegen en soms drastisch naar beneden te gaan. Zo kan het gebeuren dat je met een mandje van de beste beleggingsfondsen, met de hoogste sharpratio's, na verloop van tijd toch in de min eindigt. Gezien de zichtbare en onzichtbare beheerkosten, zijn de gevolgen van een daling, dikwijls nog nadeliger dan men normaal zou hebben.
Spreiden wordt lijden als het sentiment plotseling keert en alles tegelijk instort.
Beleggers die zich bij een bij een langzame crash in de AEX van 702 naar 216 bij een professioneel fonds veilig waanden, zouden waarschijnlijk als 'doe het zelver' bij de 660 al zijn afgehaakt, terwijl ze nu bij het fonds de verliezen met lede ogen maand na maand en jaar na jaar apathisch aanzagen.
Kortlopende strategieën, die snel 'clicken' zijn dan veel overzichtelijker.
Vandaar dat m.i. actief eigen 'systematisch' beheer toch zo gek nog niet is.
Probeer echter van de eigenschappen willekeur, hebzucht en angst af te komen.
Voor strak systematisch handelen is slechts nodig; discipline, discipline en discipline.
Weet men van zichzelf dat men dat deze eigenschap absoluut niet heeft, dan is een clickfonds, met geld terug garantie, wellicht een betere oplossing.
Het ergste wat dan kan gebeuren is dat men de gelden een aantal jaren renteloos heeft gestald en zowel de inflatie als de vermogensrendementsheffing aan het kapitaal hebben geknabbeld, maar de inleg gaat in ieder geval niet verloren.
Happy Trading,
Jan Breestraat 15 mei 2007
Docent 100% trendneutrale beurssystemen
www.tarbo.nl
met dank aan www.beursbox.nl voor het plaatsen.
Labels: beurzen, geschreven opties, koers winst, particuliere belegger, posities, tarbo, verlies
dinsdag, maart 06, 2007
Wanneer weer 'goedkope' beurs
Is de beurs weer 'goedkoop' als de index 10% gedaald is? De geschiedenis leert ons van niet. Uiteindelijk is het zo dat beleggers altijd weer overdrijven. De beste plekken om daar aan te verdienen is op die plekken waar de overdrijving het grootste is.
Zo was de AEX index niet overdreven duur, maar is een 10% correctie ook niet zo groot dat de index overdreven goedkoop is geworden.
Als we overdrijving zoeken, dan moeten we het dus elders zoeken.
China dan? Ja, dat was ondertussen, gezien de positie waarin het land zich bevindt, overdreven duur geworden. Niet voor niets was ik er al twee maanden uit.
Een 10% correctie is daar veel te weinig om van een overdreven reactie omlaag te kunnen spreken. Op dit moment is China dus nog altijd niet de plek om te zoeken naar overdreven goedkoop. Beleggers overdrijven altijd, dus is het beter te wachten tot ze China weer helemaal de grond in trappen als zijnde niet interessant. DAN wordt China weer heel erg interessant.
Waar is dan wel sprake van een interessante overdrijving?
Het gekke is, dat dit in Amerika het geval is. Er zijn daar een flink aantal bedrijven die al jaren winstgevend zijn en toch buiten beeld van de beleggers zijn gebleven. De analisten kijken namelijk veel liever naar de grote bekende namen. Daar vorig jaar alles steeg, had het geen zin om die onbekende bedrijven aan te prijzen. Immers, onbekend maakt onbemindt en waarom een onbekend aandeel analiseren en aanbevelen, als je met de bekende namen ook winst en goede sier op de beurs kan maken. De bekende aandelen werden dankzij alle analistenaanbevelingen dus schreeuwend duur, terwijl andere winstgevende bedrijven geen enkele koerswinst zagen, omdat het oog van de particuliere belegger door de professionele markt op de bekende namen werd gehouden.
In feite is het een enorme manipulatie van de markt. U leest in de pers immers niets over de onbekende bedrijven. Ze zijn spotgoedkoop te verkrijgen, maar de profs hebben er weinig aan als u daarin zou gaan beleggen. Het zijn bedrijven die vaak geen klant zijn van de grote banken en de grote banken hebben er ook geen belangen is.
Hoe gek het ook mag klinken, op de meest geautomatiseerde beurzen ter wereld met ook veruit de hoogste omzet, blijven de meeste aandelen daarom onzichtbaar. Op dit moment liggen de grootste kansen dus in Amerika. www.topaandelen.com en www.globalenergynewsletter.nl spelen daar al goed op in!
Tom Lassing
www.beursbox.nl
www.beursblogger.nl
Labels: aex, amerika, beleggen, beurs, beurzen, china
